maandag, april 19, 2004
Niet alles is goed gegaan.
Want hier verschijnt niks interessants. Tot morgen lieve supermooie kindertjes en grote mensen!
Jullie zijn allemaal perfect!
Jullie zijn allemaal perfect!
Talaspretal
U vraagt wij draaien, wat is dat nu met die Talaspretal?
als je ooit verloren loopt in het bos der taal en je hebt geen enkel idee hoe je jouw lichaam kan scheiden van je geest teneinde meer ruimte te hebben om die opnieuw vol te stouwen met prachtige zinnen denk dan eens aan het volgende verhaal dat eigenlijk geen verhaal is maar gewoon een ode aan de talaspretal, een vergeten soort uit de familie der mytisch - achtigen, die leeft ergens tussen een punt en een hoofdletter, in een verloren taalwonder dus, tussen de lijnen lezen is een kunst op zich, maar tussen de zinnen lezen is een kunst die nog onontgonnen is of lijkt, als u me meer kan vertellen over die kunst mag je me het altijd laten weten, nu ja, het is zo dat de kunst meestal onbewust bedreven wordt in een verhaal der gevoelens, zo eentje dat je maar eens in een taaldroom schrijft, velen vragen zich waarschijnlijk af, wat je je afvraagt weet enkel jijzelf, laten we het zo houden, de talaspretal is omhuld door nevelige inktvlekken, ontstaan door gebeef der schrijfhand, door de interactie met een omstaander of simpelweg door tranerige toestanden boven het blad, (sec) houden die handel, in het onderhemelse hol van de talaspretal vind je - in een willekeurige volgorde - een veertje, een potje gevuld met alles wat afwijkt van de kleuren van de bladeren in het seizoen waarin we ons bevinden, de bladeren zelf, en heel soms een bloemetje, dat omgekeerd gepland is, want dan wijst het naar de aarde en dat is wat elke talaspretal als hemel opgeeft als men hem of haar een vragenlijst laat invullen waar die vraag zich ook verschuilt, want waar anders dan op aarde, ook wel tranendal genoemd, kan droge inkt meer zielen bekoren en verleiden tot het glimlachen naar de talaspretal in kwestie, nergens, echt waar, nu ja, ergens tussen licht en donker heb ik ooit een talaspretal ontmoet, het is een fantastisch wezen, dat zal niemand ontkennen, maar ik ergerde me wel aan het punt in hun eeuwenoude nieuwbakken verhalen, want dat gaf het einde weer, en eindes van mooie verhalen komen altijd te vroeg, weet je wat? ik stop nu maar eens met dit zinnetje en als alles goed gaat zal hierboven het verhaal van de talaspretal verschijnen.
als je ooit verloren loopt in het bos der taal en je hebt geen enkel idee hoe je jouw lichaam kan scheiden van je geest teneinde meer ruimte te hebben om die opnieuw vol te stouwen met prachtige zinnen denk dan eens aan het volgende verhaal dat eigenlijk geen verhaal is maar gewoon een ode aan de talaspretal, een vergeten soort uit de familie der mytisch - achtigen, die leeft ergens tussen een punt en een hoofdletter, in een verloren taalwonder dus, tussen de lijnen lezen is een kunst op zich, maar tussen de zinnen lezen is een kunst die nog onontgonnen is of lijkt, als u me meer kan vertellen over die kunst mag je me het altijd laten weten, nu ja, het is zo dat de kunst meestal onbewust bedreven wordt in een verhaal der gevoelens, zo eentje dat je maar eens in een taaldroom schrijft, velen vragen zich waarschijnlijk af, wat je je afvraagt weet enkel jijzelf, laten we het zo houden, de talaspretal is omhuld door nevelige inktvlekken, ontstaan door gebeef der schrijfhand, door de interactie met een omstaander of simpelweg door tranerige toestanden boven het blad, (sec) houden die handel, in het onderhemelse hol van de talaspretal vind je - in een willekeurige volgorde - een veertje, een potje gevuld met alles wat afwijkt van de kleuren van de bladeren in het seizoen waarin we ons bevinden, de bladeren zelf, en heel soms een bloemetje, dat omgekeerd gepland is, want dan wijst het naar de aarde en dat is wat elke talaspretal als hemel opgeeft als men hem of haar een vragenlijst laat invullen waar die vraag zich ook verschuilt, want waar anders dan op aarde, ook wel tranendal genoemd, kan droge inkt meer zielen bekoren en verleiden tot het glimlachen naar de talaspretal in kwestie, nergens, echt waar, nu ja, ergens tussen licht en donker heb ik ooit een talaspretal ontmoet, het is een fantastisch wezen, dat zal niemand ontkennen, maar ik ergerde me wel aan het punt in hun eeuwenoude nieuwbakken verhalen, want dat gaf het einde weer, en eindes van mooie verhalen komen altijd te vroeg, weet je wat? ik stop nu maar eens met dit zinnetje en als alles goed gaat zal hierboven het verhaal van de talaspretal verschijnen.
Vragen staat vrij binnen een beperkte bewegingsruimte.
Goed tijdstip iedereen, hoewel niemand dit nu al leest, maar deze zin kan tot in de eeuwigheid gelden, dus laat ik haar maar staan.
Het gebeurde zo plots, in Wonderdorp, dat verschillende zaken vermengd werden tot één geheel.
Wat mij dan weer goed uitkwam.
Waarom vraagt u zich af wat ik hiermee bedoel? Dat is toch totaal overbodig? En wat met al die vragen? Kick je daar op? Hé? Antwoord je niet graag? Is het je allemaal teveel? Is dit irritant? Ben je er nog? Waar ben je? Leef je nog? Hé? Wat scheelt er? Waarom verslapt je aandacht? Wat met al die vragen? Vroeg je iets? Ben ik te vroeg? Vraag je je soms af of te vroeg zijn wel een vraag verdient? Ben je liever te laat? Word je gek? Ben je het al? Stop ik nu?
Het gebeurde zo plots, in Wonderdorp, dat verschillende zaken vermengd werden tot één geheel.
Wat mij dan weer goed uitkwam.
Waarom vraagt u zich af wat ik hiermee bedoel? Dat is toch totaal overbodig? En wat met al die vragen? Kick je daar op? Hé? Antwoord je niet graag? Is het je allemaal teveel? Is dit irritant? Ben je er nog? Waar ben je? Leef je nog? Hé? Wat scheelt er? Waarom verslapt je aandacht? Wat met al die vragen? Vroeg je iets? Ben ik te vroeg? Vraag je je soms af of te vroeg zijn wel een vraag verdient? Ben je liever te laat? Word je gek? Ben je het al? Stop ik nu?
